ึงลูกสาวของบัณฑิตจะต้องการเงินมากมายไปทำไม เหตุใดถึงไม่ขอกับบิดาตามตรง” คราวนี้เป็นจือฉีพูดออกมาบ้าง“ข้าจะบอกพวกท่านตามตรง แม้บิดาของข้าจะเคยเป็นถึงขุนนางอันดับสองแต่พวกท่านไม่รู้หรอกว่าเบี้ยหวัดของเขาแต่ละเดือนช่างน้อยนิดอีกทั้งเขายังเป็นคนเถรตรงไม่มีกินนอกในทำให้พวกเรามีเงินไม่มากนักหรอก เมื่อคืนข้าได้สนทนากับท่านพ่อแล้ว จึงได้รู้มาว่าเงินของเราทั้งบ้านหากซื้อหมึก กระดาษพู่กันแล้วจะเหลือเพียงสามสิบตำลึงนิด ๆ พวกท่านคิดดูนะมารดาของข้ากำลังตั้งครรภ์ยาบำรุงก็ต้องกิน อาหารก็ต้องกินให้ดีเพื่อบำรุงน้องที่ยังอยู่ในท้อง ท่านย่าของข้าก็ชราหากเหลือเงินเพียงนั้นจะให้พวกเรามีชีวิตรอดได้อย่างไรกว่าจะถึงฤดูเพาะปลูก” หนิงอันเล่าเรื่องในครอบครัวออกมาสีหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม235
“ถึงกระนั้นก็เถอะแต่มันก็ไม่ใช่เรื่องของเด็ก ข้าว่าเจ้าลองปรึกษาบิดาดูดีหรือไม่” มู่เทายังคงแย้งหนิงอันได้แต่นิ่งไป “มันก็จริงแต่ถ้าเขาไม่เห็นด้วยล่ะพวกเราจะทำอย่างไรก็อย่างที่ข้าบอกพวกท่าน บิดาของข้าเถรตรงเป็นอย่างมาก ข้าไม่กล้าคิดหรอกว่าเขาจะกล้าเข้าตลาดมืดอีกอย่างวันนี้พวกเราก็ถือว่าแค่ไปสำรวจตลาดก็ได้เผื่อมีช่องทางอื่น” หนิงอันยังคงหาหนทางเกลี้ยกล่อมศิษย์พี่ทั้งสองต่อไป“ข้าจะพาเจ้าไปแค่ในตัวเมืองเพียงเท่านั้นตกลงไหม”จือฉีจำต้องรับปาก เพราะเขาเกรงว่าศิษย์น้องผู้มีนิสัยดื้อรั้นคนนี้จะหาวิธีหนีไปเองตามลำพัง“ตกลงเจ้าค
