่ะ” หนิงอันยอมเชื่อฟังแต่โดยดีหลังจากเด็กน้อยทั้งสามนั่งอยู่ในรถม้าโดยมีศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รองนั่งบังคับมาอยู่ด้านนอก อานเจิงผู้อึดอัดมานานจึงได้ถามน้องสาวออกไปอย่างอยากรู้ “อันอันตลาดมืดคือสิ่งใด”“คือสถานที่ขายสินค้า และแลกเปลี่ยนสินค้าที่เป็นความลับสำหรับผู้ซื้อและผู้ขาย ส่วนใหญ่จะเป็นสินค้าหายาก236
รวมถึงข่าวสารต่าง ๆ” คำอธิบายของอันอันทำให้ศิษย์พี่ที่อยู่ด้านนอกทั้งสองคนต่างแลกเปลี่ยนสายตากันไปมา“นางรู้ได้ยังไง” มู่เทาถามคนด้านข้างอย่างแปลกใจ“เจ้าถามข้า แล้วข้าจะรู้ไหม เห็นชัด ๆ ว่านางเพิ่งจะสี่ขวบ หรือว่านางมีปีศาจยายแก่เข้าสิงร่างถึงได้เป็นผู้รอบรู้เช่นนี้”จือฉีพูดกลั้วเสียงหัวเราะจงใจให้อันอันได้ยินหารู้ไม่ว่าคำพูดของเขาทำให้อันอันรู้สึกโมโห (ข้าเพิ่งจะยี่สิบกว่า ๆ ไม่ใช่ยัยแก่ยะเจ้าเด็กบ้า) “จือฉี ในเมื่อเจ้ารู้ตัวตนของข้าแล้วดังนั้นก็อย่าอยู่เลย” อันอันแสร้งทำเสียงยานคางเป็นปีศาจยายแก่“ศิษย์น้องเล็กข้ากลัวแล้ว เจ้าอภัยให้ข้าเถอะ” จือฉีก็บ้าจี้เล่นตามเด็กตัวเล็กทำให้รถม้าของพวกเขามีแต่เสียงหัวเราะไปตลอดทางความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์ทั้งห้าก็ค่อย ๆ แนบแน่นขึ้นตามลำดับ จนกระทั่งถึงหน้าประตูเมืองทางด้านหลัง “พวกเจ้าเป็นใครต้องการเข้าเมืองทำไม” ทหารผู้เฝ้าประตูเมืองถามเด็กหนุ่มอายุสิบหกปีอย่างสงสัย237
“ข้าชื่อจือฉี ส่วนนี้น้องรองชื่อมู่เทา พวกข้าเป็นคนหมู่บ้านไหลชุนขอรับ ที่เข
