รู้สึกสนุกจึงได้พูดขึ้นสีหน้าแฝงรอยยิ้มดูเจ้าเล่ห์เป็นอย่างยิ่ง“ข้าฝันว่าในป่ามีสิ่งที่สามารถนำมาทำให้เป็นเกลือได้ ข้าจึงคิดจะชวนพวกท่านไปหา” หนิงอันกลั้นใจพูดออกมารวดเดียวจบ“เจ้าว่าอะไรนะ เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ทีเดียวแม้ว่าเกลือจะไม่ได้ถูกราชสำนักผูกขาดเอาไว้ก็ตาม แต่ถ้าหากมีผู้ไม่หวังดีรู้เข้าเจ้าจะเป็นอันตรายเข้าใจหรือไม่” หลังจากได้ยินคำพูดของเด็กหญิง จือฉีก็แทบเข่าอ่อนลงในบัดดลเด็กหนุ่มจึงได้กล่าวตักเตือนศิษย์น้องเล็กอย่างหวังดี“อย่างที่ศิษย์พี่ใหญ่ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ เจ้าอย่าได้หลุดปากออกไปอีก189
จนกว่าตนมีกำลังมากพอที่จะดูแลทั้งตัวเองและครอบครัวได้” มู่เทากล่าวเสียงเครียดออกมาไม่แพ้ศิษย์ผู้พี่“แต่ข้าอยากให้คนในหมู่บ้านรวมถึงครอบครัวกินดีอยู่ดีนี่เจ้าค่ะ เพราะถ้าหากข้าเจอสิ่งนั้นและนำมาทำเป็นเกลือได้ ไม่แน่หมู่บ้านแห่งนี้อาจจะได้กลายเป็นผู้ผลิตเกลือรายใหญ่ผู้คนก็จะได้ไม่ลำบาก ถ้าอย่างนั้นพวกท่านมีความเห็นว่าอย่างไรกันบ้าง ถึงจะไม่นำความเดือดร้อนมาให้พวกเรา” หนิงอันคอตกในขณะที่กล่าวออกมานํ้าตาของนางคลอหน่วยอย่างน่าสงสารทำให้ศิษย์พี่ทั้งสี่ต่างพากันร้อนใจ
“ศิษย์น้องเล็กเรื่องนี้เอาเป็นว่า พวกเราไปดูสิ่งที่เจ้าว่ากันก่อนดีหรือไม่ จากนั้นค่อยนำมาปรึกษากับอาจารย์รวมถึงพ่อของเจ้า จะดีร้ายอย่างไรเขาก็เคยเป็นถึงขุนนางคนสำคัญ” จือฉีกล่าวปลอบเด็กหญิงอย่างใจเย็น
หนิงอันหยุดนํ้าต
