าของตนลงอย่างอัตโนมัติ แม้ว่าจิตวิญญาณของตนจะเป็นผู้ใหญ่ แต่พอมาอยู่ในร่างของเด็กอารมณ์อ่อนไหวบางอย่างก็ยากจะควบคุม190
“ได้ ทำตามที่ศิษย์พี่ใหญ่ว่า” เด็กหญิงตอบอย่างรวดเร็วก่อนที่นางจะแอบตัดสินใจอย่างมุ่งมั่น(หากขายทางตรงไม่ได้ก็ขายแบบลับ ๆ ก็แล้วกัน แม้ว่าในตอนนี้จะไม่ใช่นิยายของข้าแต่ทว่าเรื่องบางอย่างก็ยังมีเค้าโครงเดิมอยู่ ข้าได้แต่หวังละนะว่าตลาดใต้ดินแห่งนั้นจะมีตามเส้นเรื่องเดิมแม้ที่นี่จะไม่ใช่สาขาหลักก็ตาม)
‘กุยเฮยเจ้ามาอยู่บนหัวของข้าเถอะ คอยนำทางให้ดีล่ะ’หนิงอันหยิบเต่าตัวน้อยมาวางแปะอยู่บนหัวของตนในขณะพูด
ยังไม่ทันที่จือฉีจะตอบตกลง ศิษย์น้องเล็กก็พูดปิดทางลงเสียแล้ว ทำให้เด็กหนุ่มอายุสิบหกจำต้องพาศิษย์น้องทั้งหมดเข้าป่า “เจ้าทั้งสองคนแน่ใจว่าจะไปด้วยจริงเหรอ” มูเทานั่งยองต่อหน้าเด็กชายวัยหกขวบถามอย่างกังวล
“ขอรับ” เด็กชายตัวน้อยพยักหน้าตอบรับพร้อมกัน “เอาเถอะ แต่พวกเจ้าต้องสัญญานะว่าจะเชื่อฟังข้ากับศิษย์พี่ใหญ่เป็นอย่างดี รวมถึงเจ้าด้วยนะศิษย์น้องเล็ก” มู่เทาพูดออกมาอย่างหนักใจ191
ครั้นจะไม่ให้เด็กชายทั้งสองไปด้วยก็กลัวว่าสองคนนี้จะแอบตามไป หากเป็นอย่างนั้นคงยิ่งน่าเป็นห่วงมากกว่าตอนนี้เป็นแน่ “เจ้าค่ะ” อันอันรับคำเสียงดัง (หากว่าข้าไม่เจอเรื่องจำเป็นอะนะ) นางคิดการเดินป่าในครั้งนี้จือฉีเป็นคนเดินนำ โดยใช้ดาบในมือแผ้วถางเถาวัลย์เปิดทางสะดวกให้กับศิษย์น้องผู้ขาสั้น ตัวเล
