ง มองพิจารณาใบหน้าขาว ริมฝีปากซีดของผู้ที่กำลังนอนหลับตาอยู่บนเตียงอย่างเงียบงัน “อันอัน เจ้ารีบตรวจดูอาการของเขาเถอะ พ่อจะนั่งเป็นเพื่อน”“เจ้าค่ะ” หนิงอันรับคำ และยังไม่ทันที่เจ้าตัวจะเดินเข้าไปตรวจร่างกายของชายหนุ่ม ที่ปรึกษาของหยูเจียงก็รีบร้อนเดินมาหาเขา “มู่ตาน เจ้าดูแลอันอันให้ดีนะ”แม้ไม่อยากจะทิ้งบุตรสาวสุดที่รัก แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเรื่องงานก็ไม่อาจรอได้ ดังนั้นเจ้าตัวจึงได้จำใจเดินออกจากห้อง“พี่มู่ตาน ทำช่วยไปเตรียมยาตามนี้มาให้ข้าทีเจ้าค่ะ”หนิงอันส่งเทียบยาบำรุงให้กับคนสนิท มู่ตานรับมาก่อนที่จะหมุนกายจากไปโดยไม่สงสัยสิ่งใดและเมื่อประตูปิดลง หนิงอันผู้ยืนอยู่ข้างเตียงของชายหนุ่มจึงได้เอ่ยปากขึ้น “ท่านนี่ นับวันยิ่งมารยา”651
ถ้อยคำของเด็กสาวทำให้เหลียนเซียวมู่ตงเปิดเปลือกตาขึ้น “เป็นเจ้าที่ยังรู้ทันข้าเหมือนเดิม” นํ้าเสียงของเขาหาได้รู้สึกผิดอีกทั้งยังส่งยิ้มอย่างทะเล้นออกมาอีกด้วยหนิงอันอ่อนใจ นางจึงนั่งลงข้างเตียงของเขา สองตากลมโตจ้องใบหน้าของชายหนุ่มที่ดูซีดเซียว “เหตุใดต้องโกหก”นํ้าเสียงของหนิงอันอ่อนลง“ข้าคิดถึงเจ้า” นัยน์ตาสีดำของผู้พูดเอ่อท้นไปด้วยความรู้สึกรักใคร่เอ็นดูอย่างปิดไม่อยู่หนิงอันหลุบตาลงตํ่า ไม่กล้าสบตากับสายตาของคนผู้นี้อีก หัวใจสงบนิ่งของเด็กสาวเต้นระรัวเร็วขึ้นหลายจังหวะ(คนหน้าหนา เขาจะไม่ให้ข้าได้หยุดพักบ้างเลยอย่างนั้นหรือหัวใจบ้านี่ก็เหมือนกันจะเต้นแ
