ให้ตั้งมากมายรับรองเจ้าจะต้องกินจนพุงกางเป็นแน่”
“ดีจังเลยเจ้าค่ะ” หนิงอันแย้มยิ้ม
และเมื่อกลุ่มของหนิงอันมาถึงหมู่บ้านซานไห่ หนิงอันกับหมิงหมิงก็ได้รับการต้อนรับอันอบอุ่นอย่างล้นหลามและความอบอุ่นอันสุดแสนจะเป็นกันเองเช่นนี้ก็ได้เผื่อแผ่มายังผู้คนที่มาใหม่ด้วย
สองพี่น้องหยูได้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านซานไห่ยาวนานจนกระทั่งเข้าสู่กลางฤดูใบไม้ร่วง ใบไม้ผลัดเปลี่ยน คนทั้งคู่ก็จำต้องบอกลาคนในหมู่บ้านแห่งนี้ “อันอัน หมิงหมิง ขอให้พวก509
เจ้าเดินทางปลอดภัย หากปู่มีเวลา ข้าจะพาเด็ก ๆ ไปหาเจ้าที่เมืองหลวง” อานไท่กล่าวอวยพรสองพี่น้องในขณะที่เจ้าตัวมาส่งคนทั้งคู่ที่ท่าเรือ
“พี่ชายหมิง พี่สาวอันท่านทั้งคู่จะทิ้งข้าไปอีกแล้ว” เด็กน้อยอิงอิงกล่าวออกมาทั้งนํ้าตาสองแขนเล็ก ๆ ของนางโอบกอดหนิงอันเอาไว้แน่น
“อิงอิง เด็กดีเอาไว้พี่จะกลับมาหาเจ้าบ่อย ๆ นะ หรือไม่ก็ให้ท่านอาจารย์กับอาจารย์หญิงพาเจ้าไปหาพี่ทั้งสองที่เมืองหลวงดีหรือไม่” หนิงอันยกมือลูบหัวคนตัวเล็กกล่าวปลอบอย่างอ่อนโยน
“แต่ตอนที่พี่สาวจากไปครั้งแรกพี่ก็พูดแบบนี้ กระนั้นกว่าพี่จะพากันกลับมาใช้เวลาเป็นปีเลยนะเจ้าคะ” เด็กหญิงกล่าวเจือเสียงสะอื้นตากลมโตของนางสบเข้ากับหนิงอันอย่างไร้เดียงสา
“อิงอิง เด็กดีสาเหตุที่พวกพี่กลับมาช้าเป็นเพราะในตอนนั้นมีคนป่วยมากเหลือเกิน ทว่าในตอนนี้แตกต่างออกไป พี่กับหมิงหมิงจะกลับมาบ่อย ๆ อย่างแน่นอน” หนิงอันยกมือลูบศีร
