ีใครสนทนากับหมีรู้เรื่องเช่นนี้หรอก อ๋อยกเว้นพี่สาวหนิงอันอีกคน”
“ชุนเทียนเจ้าแน่ใจว่าชมพี่ใช่หรือไม่” หมิงหมิงถามเด็กชายที่นั่งอยู่ด้านหน้าอย่างสงสัย
“ชมสิขอรับ” คนอายุน้อยกว่ายืนยัน
ในขณะที่พวกเขากำลังสนทนากันเจ้าลายกับพ่อแม่หมีรวมถึงฉงเหมาก็พากันเดินออกมาจากป่าคนละฝั่ง ทั้งหมีและเสือต่างพากันทักทายเขารวมถึงเด็กคนอื่นด้วย29
“ลุงเจ้าลายให้เสี่ยวเทียนขี่หลังของท่านได้หรือไม่” หมิงหมิงถามเสือโคร่งตัวใหญ่อย่างเคารพเช่นผู้เยาว์เคารพผู้อาวุโส
เจ้าลายอ้าปากกว้างพยักหน้ารับ “ชุนเทียนไปนั่งได้”หมิงหมิงลงจากหลังของเจ้าห้าก่อนตามมาด้วยชุนเทียน
ส่วนผู้ติดตามทั้งสี่นั้นได้แต่พากันหน้าซีดอีกครั้งแม้จะรู้ดีว่าเสือกับหมีทั้งหมดนี้เชื่องกับมนุษย์แต่ทว่าด้วยนิสัยสัตว์ป่าหากเกิดพวกมันเปลี่ยนใจอยากกินเนื้อคนขึ้นมาจะทำอย่างไร
“เราจะไม่ห้ามองค์ชายหรือ” หนึ่งในผู้ติดตามถามขึ้น “ไม่ต้องหรอกนายน้อยหมิงก็นั่งไปด้วยคงไม่เป็นอะไร
ส่วนเด็กคนอื่นก็นั่งหลังหมาป่าตามเดิม “พี่ชายทั้งสี่ท่านก็นั่งหลังของลุงฉงฉงกับพี่ฉงเหมา ฉงซานเถอะ เพราะข้าจะไปเก็บดอกไม้ในป่าลึก”
หมิงหมิงพูดขึ้นอย่างหวังดีส่วนหมีเจ้าของชื่อต่างหันขวับไปมองชายหนุ่มผู้ติดตามทั้งสี่พร้อมกับแสยะยิ้มเห็นคมเขี้ยวขาววาววับซึ่งคนทั้งที่พากันแสดงท่าทางขนลุกออกมาพร้อมเพรียง30
แม้พวกเขาไม่อยากจะนั่งก็เป็นไปไม่ได้เมื่อสายตาของผู้เป็นนายจ้องมายังพวกตนเขม็ง
เ
