มื่อทุกคนนั่งอยู่บนหลังสัตว์ทั้งหลายเรียบร้อยหมิงหมิงก็ให้เจ้าลายพาไปยังบริเวณที่ดอกไม้ป่าหอม ๆ
และเจ้าลายก็ไม่ทำให้ผิดหวังเนื่องจากในตอนนี้เด็กทั้งหกกับชายหนุ่มทั้งสี่ได้มาหยุดอยู่ท่ามกลางกลิ่นหอมของดอกไม้มากมาย “โชคดีที่ดอกไม้พวกนี้ยังไม่ร่วงไปจนหมด”
หมิงหมิงพูดขึ้นอย่างดีใจก่อนที่เจ้าตัวจะลงจากหลังของเสือโคร่งตัวใหญ่ส่วนเด็กคนอื่น ๆ นั้นก็ลงมาช่วยพี่ชายเก็บดอกไม้ด้วย
“พี่ชายหมิงท่านต้องการเก็บดอกไม้ไปทำไมหรือเจ้าคะ”ชุนหงถามขึ้นอย่างสงสัยในขณะเก็บดอกโบตั๋นสีชมพู
“ข้าจะนำไปให้พี่สาวสอนทำสบู่หอมจากดอกไม้”
“พี่สาวอันอันทำสบู่เป็นด้วยหรือเจ้าคะ ในเมืองหลวงราคาสบู่แพงมากอีกทั้งไม่มีกลิ่นด้วย” คำพูดของชุนหงทำให้31
ดวงตาของหมิงหมิงสว่างวาบ “ถ้าอย่างนั้นข้าจะนำไปขายเมืองหลวง”
เจ้าตัวพูดขึ้นโดยยังไม่รู้เลยว่าจะนำไปขายได้ยังไงในขณะที่เหล่าเด็ก ๆ กับผู้ติดตามทั้งสี่กำลังช่วยกันเก็บดอกไม้อยู่นั้น ฉงซานผู้อยากช่วยก็ได้นำช่อของดอกไม้ชนิดหนึ่งมาส่งให้หมิงหมิง
เด็กชายรับดอกไม้ที่มีสีเหลืองอมเขียวกลิ่นหอมอ่อน ๆนั้นมาดูอย่างสงสัยเนื่องจากเจ้าตัวไม่รู้ว่ามันคือดอกอะไร “พี่ฉงซานท่านไปเอามันมาจากไหนพาข้าไปดูได้หรือไม่”
หมีดำตัวใหญ่ไม่ต่างจากผู้เป็นพ่อพยักหน้า “พวกเจ้ารออยู่ที่นี่นะเดี๋ยวข้ามา” เด็กชายไม่ลืมบอกน้องทั้งห้าคนก่อนที่เจ้าตัวจะกระโดดขึ้นหลังของฉงซาน
หมีดำตัวใหญ่พาเด็กชายบนหลังมายังบริเวณที
