“อย่างนี้ข้าจะได้ทำสบู่เมื่อไหร่ล่ะขอรับ” เจ้าตัวเสียงอ่อย
“พี่จะให้เจ้ายืมเงินลงทุนก่อนจากนั้นเมื่อเจ้ามีเงินค่อยคืนดีหรือไม่” คำพูดของหนิงอันทำให้ผู้เป็นน้องพยักหน้าราวลูกเจี๊ยบจิกข้าวสาร
“ถ้าอย่างนั้นวันนี้กลับกันก่อนเถอะ น้อง ๆ คงจะหิวกันแย่แล้ว พี่จะไปทำของอร่อยให้กิน” หลังจากหนิงอันพูดจบนางก็มองหาฉงซานผู้ชอบกิน
“ฉงเหมาเจ้าไปตามฉงซานมาเถอะ” เมื่อไม่เจอตัวนางจึงคิดว่าน้องชายคงให้ฉงซานอยู่ที่แห่งนั้นเป็นแน่
และก็เป็นอย่างที่คิดเมื่อเจ้าตัววิ่งกลับมาพร้อมกับผู้เป็นพี่ “พวกเจ้าอยากไปทะเลกันหรือไม่” หนิงอันถามเด็กทั้งหกคนด้วยรอยยิ้ม36
เนื่องจากนางคิดว่าไหน ๆ ก็ขึ้นมาบนนี้แล้วการไปทะเลก็ไม่เลวไปกินปิ้งย่างริมทะเลก็ดีเหมือนกัน
“ไปขอรับ/เจ้าค่ะ” เด็กทั้งหมดตอบรับเสียงดัง
ใช้เวลาครึ่งชั่วยามจากป่าฝั่งทางเหนือในการนั่งบนหลังของสัตว์ตัวใหญ่เด็กทั้งเจ็ดคนก็มาถึงชายหาดที่หนิงอันได้ปรับปรุงให้มีทั้งเก้าอี้ชายหาดและร่มไม้สำหรับนั่งพักผ่อน
เสียงคลื่นกระทบฝั่งทำให้เด็กทั้งหกคนพากันจ้องมองไปยังท้องทะเลเบื้องหน้าด้วยดวงตาพราวระยับ
“ห้ามลงนํ้าลึก” หนิงอันกล่าวกำชับ ส่วนเจ้าตัวก็เดินไกลออกมาเพียงเล็กน้อยเพื่อให้กุยเฮยเรียกสัตว์ทะเลที่กินได้ขึ้นมา
‘เฮยเฮยเจ้าเรียกเอาเฉพาะตัวที่กินได้นะ ไม่เอาฉลาม ไม่เอาวาฬ ไม่เอาโลมาเข้าใจไหม’
‘ทำไมล่ะพวกมันก็กินได้ไม่ใช่หรือ’ เต่าตัวเล็กแสร้งถามอย่างใสซื่อ ‘เจ้าไม
