ัวมองเห็นคนร่างสูง “อาจารย์” เสียงของนางทำให้ยงเผยเงยหน้ามองอย่างตกใจ“เจ้าร้องไห้ทำไม ตอบไม่ได้ก็ไม่เป็นไร” ชายหนุ่มปลอบศิษย์ตัวน้อยเพราะเข้าใจว่าผู้เป็นศิษย์ไม่ผ่านการทดสอบในขณะเดียวกันก็อุ้มนางขึ้นมาเพื่อปลอบโยน เด็กหญิงสะอึกสะอื้นส่งเสียงร้องไห้อย่างน่าสงสารทำให้ผู้เป็นพี่มีใบหน้าหม่นนํ้าตาเอ่อคลอตามน้องน้อยเช่นเดียวกับหมิงจูผู้กำลังมีนํ้าตาคลอ นางจึงยกมือลูบผมเด็กน้อยเพื่อหวังปลอบเจ้าตัวด้วย“อาจารย์ข้าขอโทษที่เคยทำไม่ดีต่อท่าน ต่อไปนี้ข้าจะเป็นเด็กดีจะตั้งใจฝึกฝนจะไม่ทำให้ท่านเป็นห่วงอีก” เด็กหญิงกล่าวไปก็ร้องไห้ไปนํ้าเสียงของนางฟังดูอู้อี้562
“อาจารย์ไม่เคยโกรธเจ้าเลย หยุดร้องก่อนเถอะ เกิดขี้เหร่ขึ้นมาจะทำอย่างไร” คำพูดของอาจารย์หนุ่ม ทำให้เด็กหญิงสั่งนํ้ามูกใส่อกเสื้อของเขาเสียงดัง ยงเผยอ้าปากค้างเส้นเลือดข้างขมับปูดโปนเขาคิดจะเอ็ดนางแต่ก็กลัวว่าจะเป็นการกระตุ้นให้คนตัวเล็กต้องหลั่งนํ้าตามากขึ้นจึงได้แต่อดกลั้นเอาไว้อย่างอดทนหลังจากสั่งนํ้ามูกของตนลงไปแล้วหนิงอันก็รู้สึกเสียใจจึงได้แหงนหน้าน้อย ๆ มองไปยังอาจารย์ “อาจารย์ข้าทำเสื้อของท่านเลอะ” นํ้าเสียงอันสำนึกผิดของเจ้าตัวทำให้ยงเผยใจอ่อนลงหลายส่วน“ไม่เป็นไรเสื้อเลอะก็ซักได้” ชายหนุ่มกัดฟันตอบหมิงจูส่งเสียงหัวเราะน้อย ๆ ออกมาเนื่องจากนางรู้ดีว่าสามีนั้นเป็นคนรักสะอาดมากเพียงใด“เด็กดีเดี๋ยวอาจารย์หญิงซักให้เขาเอง” คำอ่อนหวานขอ
