งหญิงสาวเป็นถ้อยคำปลอบประโลมได้ดีให้ทั้งศิษย์และอาจารย์563
“ขอบคุณอาจารย์หญิง ท่านดีที่สุดเลย” หนิงอันกล่าวประจบ ทำให้ยงเผยผู้กำลังอุ้มนางอยู่แทบอยากจะวางร่างเล็กนั้นลงกับพื้นทันที“นั่นภรรยาข้า” ยงเผยกระซิบบอกคนในอ้อมแขนเสียงเบา“ข้ารู้ ว่าแต่กลิ่นนํ้าส้มของอาจารย์ช่างเหม็นคุ้งแม้แต่เด็กอย่างข้าอีกทั้งยังเป็นหญิงท่านยังหึง” อันอันผู้ซึ่งบอกว่าจะเป็นเด็กดีกับเขาแย้ง“ข้าเปล่า” ชายหนุ่มปฏิเสธ “ก็เห็น ๆ ยังปฏิเสธอีก ท่านนี่ไม่ไหวเลยปากไม่ตรงกับใจชัด ๆ” ศิษย์ตัวน้อยโต้คนทั้งหมดเมื่อเห็นว่าศิษย์กับอาจารย์เริ่มเปิดศึกกันอีกครั้งพวกเขาก็เบาใจ “เจ้าลงไปเลยเด็กอะไรหนักชะมัด” แม้ปากของเขาจะพูดไปแบบนั้นแต่การกระทำกลับตรงข้าม564
เพราะเขาวางเด็กหญิงในอ้อมแขนลงอย่างนุ่มนวล“อาจารย์ท่านเป็นสายซึน1920หรือเจ้าคะ” คำพูดแสนแปลกของเด็กน้อยนำพาให้ผู้คนที่ยืนอยู่มองไปทางนางอย่างใคร่รู้เป็นตาเดียว“ซึนอะไรของเจ้า เอาล่ะไปเล่นเถอะ” ยงเผยเอ่ยไล่จากนั้นเขาก็รีบทะยานไปหาอาจารย์อาของตนอย่างใจร้อนทางด้านเด็กต่างวัยทั้งหกเมื่อเห็นว่าอาจารย์จากไปแล้วพวกเขาจึงได้หันหน้ามาปรึกษากัน “อันอันเจ้าจะทำอะไรต่อ” จือฉีเป็นผู้เอ่ยปากถาม“พวกเราไปเขียนกลอนมงคลติดประตูหน้าต่างกันเถอะเจ้าค่ะ อีกไม่กี่วันก็จะปีใหม่แล้วเขียนให้เยอะนำไปแจกชาวบ้านด้วย” หนิงอันผู้ชอบงานรื่นเริงพูดขึ้นอย่างกระตือรือร้นดังนั้นเด็กทั้งหมดจึงได้ย้ายก้นของต
