นไปยังห้องหนังสือของเด็กหญิงที่ผู้เป็นพ่อได้บอกให้ช่างต่อเติมขึ้นโดยเฉพาะ
20 มาจากคำว่าซึนเดเระ(ภาษาญี่ปุ่น) ใช้เรียกบุคลิกที่แรกเริ่มเดิมที่ดูประหนึ่งไม่เป็นมิตร หรือเย็นชาแต่มาภายหลังหรือลึก ๆ แล้วอ่อนไหวหรืออ่อนหวาน565
ส่วนยงเผยเมื่อเจอหน้าอาจารย์อาเขาก็คุกเข่าลง “เจ้าทำอะไร” ฉู่เกอถามเขาอย่างสงสัย“ข้ามารับการลงโทษที่ทำให้ท่านเสียเวลา” คำตอบของศิษย์หลานทำให้ชายชราเลิกคิ้วขึ้นก่อนที่จะหัวเราะออกมาเสียงดังครั้นแล้วเขาจึงได้พูดออกมา “เด็กคนนั้นไม่ได้บอกเจ้าหรือว่าข้ารับนางเป็นศิษย์แล้ว” จบคำพูดของเขาทำให้ยงเผยมีสีหน้างุนงง“ก็ข้าเห็นนางร้องไห้โฮ” ชายหนุ่มแย้ง “นางซาบซึ้งสิ่งที่เจ้าทำให้อย่างไรล่ะ เจ้าไม่รู้หรอกว่าเด็กคนนั้นเก่งกาจมากขนาดไหนหากข้าไม่รับนางเป็นศิษย์ก็โง่เต็มทนแล้ว”คำพูดของฉู่เกอทำให้ยงเผยมองเขาอย่างโง่งม ชายชราเห็นสีหน้าของศิษย์หลานเขาจึงได้เล่าเรื่องที่ตนทดสอบเด็กหญิงออกมา“นางเก่งถึงเพียงนั้นเลย” ยงเผยถามอย่างไม่เชื่อหู566
“ใช่ เก่งมากจนทำให้ข้าอยากรู้ว่าใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลังของนางเลยทีเดียว เจ้าไม่รู้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ” อาจารย์ชราหรี่ตามองเขาพลางถามอย่างกังขา“ไม่ทราบขอรับ เพราะข้าเคยตรวจสอบแล้วก็ไม่เจออะไรอีกทั้งคนในครอบครัวของนางก็ยังไม่รอบรู้เหมือนกับเจ้าตัวด้วย”คำตอบอันตรงไปตรงมาของยงเผยทำให้ชายชรานิ่งเงียบไปพักใหญ่“เอาเถอะมีใครบ้างไม่มีความลับ ในเมื่อนางเป็
