ือ “ท่านพี่มีอะไรหรือเจ้าคะ”
“คือว่าเรื่องมันเป็นอย่างนี้….” อานไท่จึงได้เล่าเรื่องของหมีตัวใหญ่ออกมา ทำให้ผ้าในมือของหยวนฟานรวมถึงไม้เท้าในมือของฮูหยินผู้เฒ่าหล่นลงกับพื้นบ้าน
“เจ้าคงไม่ได้ล้อเล่นกระมั้ง หลานสาวของข้าเหตุใดจึงมีความสามารถเช่นนั้นได้” เสียงแหบแห้งของหญิงชราถามอย่างกังขา
“เรื่องนี้พี่สาวออกไปกับข้าก็เห็นเองขอรับ” อานไท่กล่าวอย่างจนใจ ‘สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น’ เขาคิด443
กวนมามาจึงได้หยิบไม้เท้าของผู้เป็นนายหญิงพร้อมกับช่วยพยุงนางให้ยืนขึ้น เช่นเดียวกับไป๋หลานที่กำลังช่วยพยุงหยวนฟานเช่นกัน
“พวกเจ้ารีบเข้ามา” อานไท่ส่งเสียงเรียกหลานตัวน้อยเมื่อพวกเขาออกมายืนรอกันอยู่บริเวณลานดิน
หมิงจูจึงได้เดินเข้าไปก่อน จากนั้นหัวใหญ่สีดำสนิทของฉงต้าจึงค่อย ๆ โผล่เข้าประตูมาโดยมีเด็กทั้งสี่อยู่บนหลัง ส่วนฉงเหมาก็เดินสี่เท้าตามแม่ของมันไม่ห่างกาย
“ข้าจะเป็นลม” ฮูหยินผู้เฒ่าพูดพร้อมกับจะทรงตัวไม่อยู่ใบหน้าของนางซีดขาวราวกระดาษ หยวนฟานกับหญิงบ้านอานก็มีอาการไม่ต่างจากนางเช่นกัน
“ท่านย่าใหญ่อย่าเพิ่งเป็นลมเจ้าค่ะ” อันอันรีบปีนลงจากหลังหมียักษ์สาวเท้าเล็ก ๆ วิ่งมาหาผู้เป็นย่าตามสายเลือดอย่างเป็นห่วง
เมื่อหญิงชราเห็นสีหน้าร้อนใจของหลานสาวนางก็เหมือนจะมีอาการดีขึ้น “ข้าจะเป็นลมก็เพราะเจ้านี่แหละ หาเรื่อง444
ไม่เว้นแต่ละวัน” คำกล่าวของหญิงชราทำให้อันอันได้แต่ส่งยิ้มอันแห้งแล้งกลับไป
ด้านหยวนฟ
