จจะตายไปแล้ว เพราะนางเห็นร่องรอยการต่อสู้หลังจากที่นางออกมาตามหาในเช้าวันต่อมา” กุยเฮยเล่าออกมาเจือเสียงสะอื้น อันอันเองก็นํ้าตาไหลออกมาเช่นกัน446
“มันบอกว่าสามีหายไปเจ้าค่ะ ไม่แน่ว่าอาจจะตายไปแล้ว” หนิงอันเล่าออกมาทั้งนํ้าตาด้วยความสงสารครอบครัวของทั้งสามตัว
“โธ่..ช่างน่าสงสารเสียจริง” หยวนฟานพูดออกมาด้วยดางตาแดงเรื่อ เช่นเดียวกับหญิงต่างวัยในครอบครัวที่พากันนํ้าตาซึมด้วยความสงสารแทนความกลัวไปจนหมดสิ้น
อันอันปลอบแม่หมีอยู่พักใหญ่มันจึงได้คลายความเศร้าลง “เอาไว้เราค่อยไปตามหาร่องรอยเขาดูอีกทีนะ” อันอันกระซิบบอกแม่หมีเสียงเบาแม่หมีจึงพยักหน้าอย่างมีความหวัง
“มันบอกว่าขอบใจแต่เวลามันผ่านมากว่าสามเดือนแล้วนะ” กุยเฮยสะอึกสะอื้นในขณะพูด
“ต้องลองดู เอาเถอะตอนนี้เจ้าก็หยุดร้องไห้ก่อน แม่ข้าร้องไห้ตามเจ้าแล้วนางกำลังตั้งครรภ์ข้าไม่อยากให้นางสะเทือนใจ” อันอันพูดขึ้นอีกครั้ง
ฉงต้าชำเลืองไปยังหญิงสาวคนหนึ่งนางรูปร่างผอมบางเกรงว่าหากมีลมพัดแรงคงทำให้ตัวปลิวตามแรงลมอย่างเห็นใจ447
เมื่อแม่หมีสงบสติอารมณ์ของตนลง อานไท่ก็ถอนใจออกมาอีกรอบของวัน ‘ข้าจะอายุสั้นไม่นี่’ เขาคิด
ท่ามกลางความเงียบภายในลานบ้านเสียงเอะอะก็ดังขึ้นจากหน้าประตูก่อนตามมาด้วยเสียงของหรานต้า “ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้ว พวกท่านออกมาต้อนรับเราอย่างนั้นหรือ”
ชายหนุ่มถามออกมาอย่างพาซื่อโดยไม่ได้สังเกตสภาพรอบตัว “ท่านพ่อ” อานเจิงเอ่ยเรียกบ
