ิดาด้วยตาแดง ๆ คล้ายกระต่าย หรานต้ารู้สึกตกใจ
“เสี่ยวเจิงร้องไห้ทำไม เจ้าถูกย่าใหญ่ตีอีกแล้วอย่างนั้นหรือ” ชายหนุ่มเดินไปหาลูกชายกระซิบถามเขาเสียงเบาพลางชำเลืองมองไปทางผู้เป็นป้า
“ไม่ใช่ขอรับเอาไว้ข้าค่อยเล่าให้ท่านฟังในภายหลังก็แล้วกัน” เด็กชายส่ายหน้าปฏิเสธ
“วันนี้ต้องขอบใจพวกเจ้าแล้ว” อานไท่มองเมินบุตรชายคนโตก่อนหันไปขอบคุณลูกบ้านของตนอย่างจริงใจ448
“หัวหน้าหมู่บ้านเกรงใจเกินไปแล้วขอรับ หากว่าไม่มีเรื่องอะไรอีก พวกข้าขอตัวก่อน” ชายหนุ่มคนหนึ่งโบกมือปฏิเสธ
หนิงอันเมื่อเห็นว่าผู้ใหญ่ทั้งหลายสนทนากันจบลงนางจึงได้เอ่ยแทรกขึ้น“ท่านอาทุกท่านเจ้าคะ ยามเมื่อท่านกลับบ้านข้าขอรบกวนให้พวกท่านช่วยแจ้งข่าวให้กับแม่บ้าน หรือสตรีภายในหมู่บ้านว่าต้นยามเว่ย1516ให้มารวมตัวกันที่นี่ด้วยนะเจ้าคะ ข้ามีเรื่องอยากจะปรึกษากับพวกนาง”แม้พวกเขาจะสงสัย แต่ทว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เชื่อแม่หนูน้อยคนนี้มีแต่เรื่องดี ดังนั้นพวกเขาจึงได้ตอบรับอย่างเต็มใจ “ได้สิ” พวกเขาตอบรับ“พวกเจ้าเอารังผึ้งกลับบ้านไปด้วย” ยงเผยพูดขึ้นก่อนที่พวกเขาจะลากลับซึ่งเรื่องนี้อันอันก็เห็นด้วยพวกเขาไม่คิดว่าจะได้ของหายากเช่นนี้กลับไปจึงได้พากันกล่าวขอบคุณเสียงดังอย่างพร้อมเพรียง
16 13.00-14.59449
กลางยามโหย่ว หยูเจียงก็กลับมาถึงบ้านเมื่อเดินผ่านประตูเข้าไปชายหนุ่มก็มองเห็นหมีตัวใหญ่กับตัวเล็กกำลังนั่งเล่นอยู่กับภรรยา และแม่ของตน“เสี่ยวอันพ
