ามันลงมาหรือขอรับ” ชายหนุ่มถามขึ้นอย่างแปลกใจ “ใช่เจ้าค่ะ พวกมันน่ารักมาก” หยวนฟานพูดขึ้นก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเพื่อจะเดินไปหาเขา“เจ้าเดินระวังหน่อย เราไปกินข้าวกันดีหรือไม่” ชายหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับเข้าไปเดินประคองหญิงร่างบางอย่างทะนุถนอมหลังอาหารเย็นจบลงซึ่งวันนี้มีครอบครัวเผยร่วมวงอยู่ด้วยจากคำชวนของอันอันจากนั้นพวกเขาจึงได้ย้ายกันมานั่งที่ห้องโถง “ข้ารู้ว่าพวกท่านสงสัย เอาละข้าจะพูดให้ทุกท่านฟังก่อนถึงความคิดของข้าเรื่องนํ้าผึ้งนั้นทุกคนย่อมรู้อยู่แล้วว่าเป็นสินค้าหายากอีกทั้งยังราคาแพง ดังนั้นข้าจึงคิดจะเลี้ยงผึ้งกลางป่าทุกท่านได้โปรดฟังให้จบก่อนเจ้าค่ะ เรื่องนี้ข้าทำได้อย่างแน่นอนเรื่องต่อมาคือเรื่องที่ข้าเกริ่นกับท่านปู่ไท่เอาไว้เป็นเรื่องเกี่ยวกับรายได้ของผู้หญิงภายในหมู่บ้าน” หลังสิ้นคำกล่าวของอันอัน450
“เรื่องเลี้ยงผึ้งข้าไม่กังขา เพราะเชื่อมั่นในตัวเจ้า แต่เรื่องที่ข้าอยากรู้ก็คือรายได้ของหญิงในหมู่บ้านว่าเจ้าจะทำอย่างไร”อานไท่เป็นผู้ถามออกมาทันที
“ข้าจะให้ท่านปู่จัดตั้งชมรมสตรีขึ้นเจ้าคะ ยามเมื่อว่างงานจากไร่นาหรืองานประจำอื่นภายในครัวเรือนของหญิงเหล่านั้นข้าจะให้พวกนางทำงานแลกรายได้” หนิงอันพูดขึ้นสีหน้าจริงจัง
“ชมรมสตรีคือสิ่งใดอีกอย่างปู่เป็นผู้ชายคงไม่เหมาะ”อานไท่เอ่ยถามพร้อมกับแย้งในคราวเดียว เพราะขึ้นชื่อว่าสตรีจะให้บุรุษอื่นไปข้องแวะก็คงไม่ดีนัก
หนิงอันนิ่งคิดเนื่องจ
