อด
เซียนมนุษย์ผู้นี้กำลังหาใครอยู่
วันหนึ่ง แสงทองสายหนึ่งเคลื่อนผ่านเหนือศีรษะเจียงผิงอัน
ในที่สุด เจียงผิงอันก็เห็นหน้าตาเจ้าของจิตสัมผัสสายนี้
ขณะเดียวกัน ความสงสัยในใจก็ได้รับคำตอบ
เจ้าของจิตสัมผัสสายนี้มิใช่ใครอื่นนอกจากชิวซื่อผิง!
ชิวซื่อผิงต้องได้ข่าวที่เขามายังจุลภพเทพโบราณ และมาฆ่าเขาเป็นแน่!
จะอยู่ทำความเข้าใจกฎเกณฑ์ที่นี่มิได้แล้ว
เจียงผิงอันลุกขึ้นเตรียมจากจร
ทันทีที่ลุกขึ้น แสงทองสายหนึ่งพลันปรากฏตรงหน้าเขา
ชิวซื่อผิงผู้มีหนวดเคราหยักศกเต็มคางปรากฏตัวพร้อมชิวหยวนในอาภรณ์เขียวท่าทางเปี่ยมแค้น
เจียงผิงอันหัวใจสะท้าน พวกเขาตามมาแล้ว!
เจียงผิงอันเผยท่าทีเยี่ยงผู้ฝึกตนทั่วไปพบเซียนมนุษย์ ขวัญผวาร่างสะท้าน กุมกำปั้นคารวะทันที “ผ-… ผู้อาวุโส!”
“เห็นเซียนผู้นี้ ไฉนเจ้าจึงจะไป?”
ชิวซื่อผิงแผ่ปราณเซียนแข็งแกร่งทรงพลังทั่วกาย ทำให้ผู้คนมิกล้ามองตรง ๆ
เจียงผิงอันก้มหัวเผยยิ้มเจื่อน “การฝึกฝนของผู้อาวุโสไร้ที่เปรียบในโลกหล้า ผู้ฝึกตนสามัญอย่างข้ายากนักจะไม่กลัว อดกังวลมิได้ว่าจะมีฤทธิ์ใดกระเทือนมาถูกข้า”
ด้วยวรยุทธ์เซียน ‘วิชาอำพรางสรวง’ เจียงผิงอันจึงไม่กังวลว่าชิวซื่อผิงจะมองออกว่าเป็นเขา หากรู้จริง ๆ พวกเขาก็คงลงมือไปแล้ว
ชิวซื่อผิงมองไม่ออกจริง ๆ ว่าตรงหน้าคือเจียงผิงอัน เขาแค่ถามเฉย ๆ และพึงพอใจกับท่าทีหวาดหวั่นยำเกรงของอีกฝ่ายยิ่ง
ผู้ฝึกตนระดับต ่าทั้งหลายควรเป็นเช่นคนผู้นี้
