ระหลาดที่ซัดเขาจนลงไปกองกับพื้นตรงบริเวณหน้าร้าน ถึงแม้ชายชราจะตื่นตกใจอยู่บ้างตอนที่ถูกกระแทก แต่ลึกลงไปเขาก็รู้ดีว่าการที่ร้านเล็กๆ ของฟางฟางอยู่รอดได้ภายใต้สถานการณ์ที่ยากลำบากในนครหลวง แถมยังกล้าคิดราคาอาหารแพงหูฉี่ ย่อมต้องมีพลังหนุนหลังเพียงพอให้พึ่งพาอย่างแน่นอน
ลำพังระดับปราณของปู้ฟางในขั้นราชันยุทธการนั้นแน่นอนว่าไม่เพียงพอ จากมุมมองของพ่อครัวเงาแล้ว ไพ่ตายของร้านเล็กๆ ของฟางฟางจะต้องเป็นผู้ฝึกตนระดับเจ็ดขั้นนักพรตยุทธการหรือสูงกว่านั้นแน่
การที่จู่ๆ จะซัดให้ชายชราลงไปนอนกองได้ ไพ่ตายของปู้ฟางย่อมต้องอยู่ในขั้นนักพรตยุทธการระดับสูง แต่แล้วอย่างไรกันเล่า เมื่อข่าวลือเรื่องต้นตื่นรู้ทางห้าสายแพร่งพรายออกไป กระแสธารของผู้บุกรุกจำนวนมหาศาลย่อมไม่ใช่แค่ขั้นนักพรตยุทธการเพียงคนสองคนเป็นแน่
ในที่สุดชายชราก็เดินมาอยู่ตรงหน้าประตูจัตุรัสมายาสวรรค์ พ่อครัวเงาเดินไปตามเส้นทางของตน มือทั้งสองยังไพล่หลังอยู่
“เจ้าเป็นใครกัน!”
จำนวนเวรยามที่คอยเฝ้าประตูจัตุรัสมายาสวรรค์อยู่นั้นเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ เมื่อเห็นร่างของพ่อครัวเงา พวกทหารยามต่างก็กรูกันออกมา
รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าของพ่อครัวเงาสั่นไหว ก่อนที่จะมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นตามมา ชายชราก้าวออกไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง ก่อนจะอันตรธานไปปรากฏอยู่ตรงหน้าเหล่าทหารทั้งหลายในพริบตา
พ่อครัวเงาวางเท้าลงบนพื้นที่ปกคลุมด้วยหิมะตรงหน้าประตูจัตุรัสมายาสวรรค์
