จนเกิดเสียงดังเอี๊ยด จ้องมองไปยังขอบฟ้าที่อยู่ห่างไกลก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก
“อภิมหาวงแหวนปราณหายนะเศียรมังกร… อยู่ที่นี่ใช่หรือไม่” พ่อครัวเงาชำเลืองสายตาไปมองเสาศิลาจำนวนมากบนจัตุรัส
ทันใดนั้นเสียงหวีดแหลมก็ดังขึ้นด้านหลังของชายชรา ก่อนที่ร่างกายกำยำใหญ่โตของชายผู้หนึ่งจะปรากฏขึ้น
เท้าของเซียวเหมิงสัมผัสพื้นประตูจัตุรัสมายาสวรรค์อย่างแผ่วเบา เขาเพ่งพินิจชายชราที่ยืนตัวตรงอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะยกมือคารวะทักทาย “ศิษย์พี่ ไม่ได้พบกันนานนะขอรับ”
พ่อครัวเงาหันศีรษะกลับไป สายตาเคลื่อนไปจับจ้องอยู่ที่เซียวเหมิงก่อนแยกเขี้ยวยิ้ม “เจ้าเด็กเมื่อวานซืนในวันนั้น ตอนนี้ไต่เต้ามาจนถึงระดับเจ็ดขั้นนักพรตยุทธการแล้ว พรสวรรค์ของเจ้าช่างยอดเยี่ยมเสียจริง”
“ขอบคุณศิษย์พี่ที่ชม องค์จักรพรรดิมีพระประสงค์ให้ท่านเข้าพบ โปรดเดินทางเข้าวังหลวงเพื่อไปเข้าเฝ้าด้วยขอรับ” เซียวเหมิงเงยหน้าขึ้นสบตาพ่อครัวเงาด้วยความเคารพ
“ย่อมได้ ตาเฒ่าคนนี้ก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าจักรพรรดิองค์ใหม่ที่สืบราชบัลลังก์ต่อจากฉางเฟิ่งไปได้ดีสักเพียงใด” พ่อครัวเงาตอบเสียงแผ่วเบา
…
ในวงแหวนชั้นกลางของดินแดนป่ารกชัฏ
เสียงร้องคำรามอย่างเอื่อยเฉื่อยของอสูรเวทตัวหนึ่งดังกระหึ่มขึ้น อสูรเวทแทบทุกตัวในดินแดนป่ารกชัฏหยุดนิ่งแล้วยืดคอมอง ดูเหมือนว่าทุกตัวจะได้ยินเสียงร้องนี้
ตูม ตูม เปรี้ยง!
พุ่มไม้เตี้ยๆ ถูกบดขยี้เป็นชิ้นๆ อย่างรวดเร็วด้วยร่
