เกือบเกลี้ยงชาม
ชายชรายันตัวเองให้ลุกขึ้นจากพื้น สีหน้าบูดเบี้ยวเหมือนมีปัญหาถ่ายไม่ออก ร้านนี้มันอันตรายหรืออย่างไรกัน… หรือว่ามีสิ่งลี้ลับในตำนานคอยปกป้องอยู่กันแน่ เมื่อครู่เขาไม่ได้พูดจาลบหลู่ใครไม่ใช่หรือ แค่บอกว่าเสียของที่เอาซี่โครงเปรี้ยวหวานให้สุนัขกินเองนี่นา…
สุนัข… หือ สุนัขเช่นนั้นรึ
ดูเหมือนเขาจะจำได้ในที่สุดว่าตนเองไปปากพล่อยพูดอะไรไว้ ชายชราพลันหันหน้าไปมองสุนัขที่กำลังส่ายหางกินซี่โครงเปรี้ยวหวานด้วยความหวาดระแวง…
ยิ่งชายชราจ้องเจ้าดำนานเท่าไหร่ รูม่านตาของเขาก็ยิ่งหดแคบลงเท่านั้น ตอนแรกเขาไม่ได้ตั้งใจสังเกตสุนัขตรงหน้าให้ดี แต่พอได้พิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ก็สัมผัสได้ถึงพลังปราณน่ากลัวที่หมุนเวียนอยู่ในกายมัน
“สุนัขนี่… ไม่ใช่สุนัขธรรมดา!”
เขามองเจ้าดำอีกครั้งด้วยสายตาเข็ดขยาด จากนั้นก็หันหลังเดินเข้าร้านไป
พอได้เหยียบเท้าเข้าร้าน กลิ่นหอมเข้มของอาหารที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศก็พลันพุ่งเข้าใส่จมูกและปากของชายชราทันที ทำให้ร่างทั้งร่างของเขาสั่นสะท้านด้วยความตกใจ
“หอมเหลือเกิน! กลิ่นเช่นนี้… หลายปีดีดักแล้วที่ข้าไม่ได้สัมผัส!” ชายชราเชิดศีรษะที่เต็มไปด้วยฝุ่นขึ้นแล้วพูดออกมาด้วยความอัศจรรย์ใจ
โอวหยางเสี่ยวอี้เดินกระโดกกระเดกมาหาชายชราพลางเอ่ยถาม “ท่านตา เลือกรายการอาหารที่ท่านอยากกินได้เลยเจ้าค่ะ ร้านเล็กๆ ของฟางฟางดำเนินธุรกิจอย่างมีจริยธรรม ราคาของเราเป็นธรรม และเราโป
