ร่งใสกับลูกค้าเสมอ ท่านตาหันไปดูรายการอาหารด้านหลังแล้วบอกข้าได้เลยว่าอยากกินอะไร”
ชายชราชะงักไปชั่วครู่ แต่ก็ยังหันกลับไปดูรายการอาหารที่ด้านหลัง ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้คิดถึงราคาอาหารแม้แต่น้อย แต่เมื่อได้ดูเข้าไปเต็มตาแล้ว ใบหน้าของเขาก็เผยรอยเย้ยหยันออกมา
“แม้แต่ข้าที่เป็นพ่อครัวเงายังไม่คิดเงินค่าอาหารแพงขนาดนี้เลย ร้านอาหารนี่… กล้าตั้งราคาสูงไร้สาระถึงเพียงนี้เชียวหรือ! เจ้าเรียกราคานี้ว่าเป็นธรรมโปร่งใสได้อย่างไรกัน” ชายชรางุนงงมากจนไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง แต่ความจริงแล้วใครที่ได้เห็นรายการอาหารเป็นครั้งแรกก็ต้องขนลุกกับความแพงหูฉี่ด้วยกันทั้งนั้น
“เจ้าหนูนี่ไม่จริงใจเอาเสียเลย นี่น่ะรึราคาโปร่งใส ธุรกิจเป็นธรรมของเจ้า” เขาถามด้วยความไม่พอใจ
“ราคาของเราเป็นธรรมแล้ว เห็นหรือไม่ว่าแม้จะแพง แต่ทุกคนก็กินอาหารร้านเราอย่างเอร็ดอร่อย” โอวหยางเสี่ยวอี้ตอบ
ชายชราไม่รู้จะพูดอย่างไรต่อดี เขามองเจ้าอ้วนจินและคนอื่นๆ ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตายัดอาหารเข้าปากแล้วใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นปุเลี่ยนทันที จากนั้นเขาก็หันหลังไปมองราคาซี่โครงเปรี้ยวหวาน หนึ่งจาน ราคาห้าสิบผลึก…
อาหารที่ร้านนี้ให้สุนัขกินราคาห้าสิบผลึก…
ชายชรารู้สึกได้ว่าชีวิตของตนเองนั้น “ลำบากกว่าสุนัข” ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในร้านนี้
“เช่นนั้นชายแก่คนนี้ขอซี่โครงเปรี้ยวหวานก็แล้วกัน” เขาคิดอยู่สักพักแต่สุดท้ายก็ยังเลือกซี่โครงเปรี้ยวหวาน
