ล้ว หากเขาประกาศตัวตนที่แท้จริงของปู้ฟางออกไปในขณะนี้ ก็มีความเป็นไปได้มากว่าเฉียนเป่าจะเชิญอีกฝ่ายออกจากร้าน
“นายน้อยปู้รึ” ชายเจ้าของร้านคิดขณะพยายามค้นลิ้นชักความทรงจำในสมองของตน แต่ก็นึกไม่ออกเลยว่ามีผู้สูงศักดิ์ตระกูลใดที่ใช้แซ่ปู้
ทว่าเฉียนเป่าก็ยังยิ้มและผสานกำปั้นกับฝ่ามือเข้าด้วยกันเพื่อคารวะปู้ฟาง “รับทราบขอรับ ท่านนายน้อยปู้นี่เอง ข้าได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของท่านมามาก อาหารร้านเราไม่ถูกปากหรือขอรับ”
“ไม่ใช่ว่าไม่ถูกปาก แต่ทำออกมาได้ผิดวิธีมากต่างหาก ข้าให้ศูนย์คะแนนทุกจาน” ปู้ฟางพูดหน้านิ่งจริงจัง
“ทำออกมาได้ผิดวิธีมากรึ” เฉียนเป่าชะงักเล็กน้อยขณะมองใบหน้าขึงขังของชายหนุ่ม นานแล้วที่เขาไม่ได้เจอใครอาจหาญขนาดมาวิจารณ์อาหารที่ร้านปักษาเพลิงนิรันดร์เช่นนี้
ตอนที่ร้านอาหารของเขาเพิ่งเปิดใหม่ๆ นั้น มีผู้คนจากร้านอื่นมาเยี่ยมเยียนเพื่อจับผิดคุณภาพอาหารร้านเขาไม่น้อย ตอนนั้นอาหารที่ร้านเขายังมีข้อผิดพลาดจริงเสียด้วย แต่ว่าตอนนี้… ขณะที่ร้านขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เฉียนเป่าก็ใช้เงินไปมากในการจ้างพ่อครัวแม่ครัวจากทั่วทุกสารทิศ ทุกคนล้วนมีอาหารจานเด็ดสูตรประจำของตัวเอง จนทำให้ร้านปักษาเพลิงนิรันดร์โด่งดังเป็นพลุแตกมาจนถึงทุกวันนี้
“นายน้อยปู้พูดเล่นใช่หรือไม่ขอรับ ท่านไปถามใครในนครหลวงดูได้เลย ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่จะบอกว่าอาหารร้านเราไม่อร่อย” เฉียนเป่าพูดพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า แต่คำพู
