่ให้อสูรเวททำหน้าที่ได้ด้วย ทว่าก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่มี” นิ้วชี้ของจักรพรรดิเคาะโต๊ะเบาๆ เกิดเป็นเสียงตึกๆ
รูม่านตาของเซียวเหมิงหดแคบขณะคิด “มีวิธีการอื่นรึ หรือว่าฝ่าบาทรู้จักใครในนครหลวงที่สามารถสยบอสูรเวทในตำนานได้กัน”
“แม่ทัพเซียว เจ้าคงไม่รู้เรื่องการทำธุรกิจมากนัก เนื่องจากเจ้าใช้ชีวิตต่อสู้ในสนามรบเป็นส่วนใหญ่ แม้ร้านนี้จะมีอสูรเวทในตำนานเฝ้าอยู่ แต่ธุรกิจก็ยังเป็นธุรกิจอยู่วันยังค่ำ ธรรมชาติของธุรกิจมีครรลองของมันเสมอ หากข้าห้ามมิให้ใครก็ตามเข้ามาอุดหนุนร้าน เจ้าคิดว่าร้านนี้จะยังเปิดต่อไปได้อีกหรือไม่” จักรพรรดิหัวเราะขณะเตือนสติเซียวเหมิง
ทันใดนั้นใบหน้าของแม่ทัพใหญ่ก็ดูสว่างไสวด้วยความเข้าใจเป็นครั้งแรก “ใช่แล้ว อสูรเวทเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไว้ตัวเป็นอันมาก มันจะไม่เข้ามายุ่มย่ามเด็ดขาดหากไม่มีใครมากร่างในที่ของมัน การทำให้ร้านขายไม่ได้จนต้องปิดกิจการนั้นเป็นวิธีการที่เรียบง่ายและได้ผลที่สุด” เขาคิด
“ฮ่าๆ แม่ทัพเซียวไม่ต้องกังวลใจไปหรอก ข้าก็แค่พูดโดยไม่ได้ไตร่ตรองอะไรมากมาย ตราบใดที่อาหารของเถ้าแก่ปู้ทำให้ข้าพึงพอใจได้ เหตุใดข้าจะต้องยื่นมือเข้ามาทำลายกิจการของเขาด้วยเล่า” จักรพรรดิหัวเราะพร้อมลูบเคราตนเอง
“เสี่ยวอี้ วานเอาอาหารไปให้ลูกค้าที” ปู้ฟางตะโกนเรียก ขณะที่คนอื่นกำลังพูดคุยกันอยู่ข้างนอก เขาก็ทำอาหารเสร็จเรียบร้อย
“นายท่านตัวเหม็น… หากท่านทำอาหารไม่ถูกปากท่านปู่จักรพ
