รรดิ เขาจะห้ามคนมากินข้าวที่ร้านนายท่าน” โอวหยางเสี่ยวอี้ยื่นหน้าเข้าไปในครัวเพื่อกระซิบบอกปู้ฟาง ขณะรับอาหารมาจากชายหนุ่ม
ปู้ฟางพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์ ดูท่าทางไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย “อ้อ”
“หา นายท่านตัวเหม็น ท่านไม่กังวลอะไรเลยรึ” เสี่ยวอี้ทำปากเบ้ขณะถาม นางมาเตือนนายท่านตัวเหม็นด้วยความหวังดีที่มีต่อเขา แต่กลับได้รับการไม่สนใจใยดีมาแทนเสียนี่ ช่างน่าหงุดหงิดอะไรเช่นนี้!
ปู้ฟางลูบหัวเสี่ยวอี้พร้อมยิ้มอย่างมั่นหน้า “ไม่ต้องกังวลไปหรอก ไม่มีใครในโลกนี้ที่จะไม่พอใจอาหารที่พ่อครัวเทพคนนี้ทำแน่นอน”
โอวหยางเสี่ยวอี้อึ้งไปทันทีขณะมองไปที่ปู้ฟางผู้มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ดวงตาของนางเจิดจรัสจนแทบปล่อยฝนดาวตกออกมา “นายท่านตัวเหม็นที่มั่นหน้าเช่นนี้หล่อเป็นบ้า!”
“เอาล่ะ เอาอาหารออกไปให้ลูกค้าเสีย อย่าปล่อยให้เขารอ” ปู้ฟางพูด
โอวหยางเสี่ยวอี้พยักหน้าแล้วรีบเดินถืออาหารออกไปให้จีเฉิงเสวี่ยที่โต๊ะ
“ท่านพี่องค์ชาย นี่ปลาดองเหล้าที่สั่ง กินให้อร่อยเจ้าค่ะ” โอวหยางเสี่ยวอี้พูดอย่างน่ารักน่าชัง พร้อมวางจานปลาดองเหล้าลงตรงหน้าจีเฉิงเสวี่ย
จีเฉิงเสวี่ยพยักหน้า เขาเหลือบตามองจักรพรรดิโดยสัญชาตญาณ แล้วพบว่าอีกฝ่ายดูชื่นชอบกลิ่นของสุราและปลาดองเหล้าเป็นอันมาก
สายตาของจักรพรรดิจ้องอยู่ที่จานปลาดองเหล้าบนโต๊ะ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นสั่นเล็กน้อย ดูเหมือนว่ากำลังกลืนน้ำลายอยู่
“ท่านพ่อ… ท่านอยากลองชิมดูหรือไ
