าที” เสียงของปู้ฟางลอยออกจากครัว
ดวงตาของเสี่ยวอี้เป็นประกาย นางรู้ว่าอาหารจานต่อไปเป็นของจักรพรรดิแล้ว เด็กหญิงรอช่วงเวลานี้อยู่แล้ว นางอยากดูปฏิกิริยาของจักรพรรดิขณะกินอาหารฝีมือปู้ฟาง
ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงกลิ่นหอมเกินต้านทาน ไข่ข้นสีเหลืองทองห่อหุ้มข้าวเมล็ดกลมเหมือนไข่มุกทอประกายระยิบระยับสวยจับตา
“ท่านปู่จักรพรรดิ นี่ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงที่สั่งเจ้าค่ะ” โอวหยางเสี่ยวอี้วางจานข้าวผัดไข่ลงตรงหน้าจักรพรรดิ ดวงตากลมโตของนางเต็มไปด้วยความคาดหวังขณะมองผู้ครองจักรวรรดิ
“เยี่ยมๆ เสี่ยวอี้ เหตุใดเจ้าจึงมาทำงานเป็นบริกรที่ร้านนี้รึ ท่านปู่เจ้ายินยอมหรืออย่างไร” จักรพรรดิพูดอย่างอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มใจดี ขณะลูบศีรษะโอวหยางเสี่ยวอี้
“ฮึ หากท่านปู่ห้ามข้ามาที่ร้านละก็ ข้าจะดึงหนวดเขาให้ขาดเลย!” โอวหยางเสี่ยวอี้พูดอย่างร่าเริง ดวงตาหยีเล็ก
จักรพรรดิหัวเราะ สายตาหันไปมองข้าวผัดไข่ในชามตรงหน้า พลันดวงตาของเขาก็เปลี่ยนไป
สำหรับตัวเขาเองในฐานะผู้ปกครองประเทศ อาหารการกินของเขาได้รับการควบคุมดูแลอย่างเข้มงวดจากวังหลวง พ่อครัวหลวงนั้นเป็นผู้ที่ได้รับการคัดเลือกจากพ่อครัวหลายหมื่นหลายแสนคนทั่วอาณาจักร ทุกคนล้วนเป็นหัวกะทิในโลกแห่งอาหารทั้งสิ้น
เขาได้กินอาหารมามากมายหลายรายการจนนับไม่ถ้วน ความสามารถในการประเมินรสชาติและคุณภาพอาหารของเขานั้นแตกต่างจากคนทั่วไปอย่างลิบลับ
หากไม่พูดถึงเรื่องกลิ่น แค่หน้
