ย… แต่โอวหยางซงเหิงก็ยังพอรักษาหน้าเอาไว้ได้ เนื่องจากเป็นชายร่างใหญ่ ทั้งแรงลมนั้นยังเบาบางลงแล้ว
อีกทั้งพลังปราณของโอวหยางซงเหิงยังอยู่ในระดับสูงสุดของขั้นจักรพรรดิยุทธการด้วย
ชายร่างยักษ์ตีลังกาถลาลงพื้นด้วยท่วงท่าสง่างาม โอวหยางซงเหิงลูบหัวโอวหยางเซียวอี้ พลางพูดกลั้วหัวเราะ “ลูกน้อยกลอยใจของข้า บิดาเจ้าสง่าสมชายชาตรีไปเลยใช่ไหมเล่า”
โอวหยางเสี่ยวอี้กลอกตา อับจนซึ่งคำพูด ทำได้แค่พ่นลมเยาะเย้ย
โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!
เสียงสุนัขเห่าดังชัดที่ฟังเหมือนเสียงอสูรเวทโบราณสุดเลวร้ายดังออกมา ตามมาด้วยเสียงหวีดหวิวของลมพายุร้าย
ร่างสามร่างลอยล่องออกจากร้าน หมุนวนเป็นก้นหอยอยู่กลางอากาศ ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องแหลมสูงจนทำให้เลือดแข็งตัวและเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว
แม้ผมของแม่ทัพใหญ่จะปลิวไสวไปตามแรงลม แต่ร่างของเขายังยืนมั่นอยู่บนพื้นดินโดยไม่ได้รับผลกระทบจากพายุแต่อย่างใด เขาเอื้อมมือออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อรับร่างหนึ่งเอาไว้
“หืม” แม่ทัพใหญ่ชะงักขณะคิด “ไอ้ความรู้สึกเรียบลื่นนี่มันอะไรกัน”
“ให้ตาย! น่ารำคาญเสียจริง แม่ทัพเซียว! ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้!” เสียงแหลมสูงอัดแน่นด้วยความจงเกลียดจงชังและความเก้อเขินเล็กน้อยดังขึ้น
เซียวเหมิงมองดูร่างในมือเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ชายผู้นั้นใส่เพียงผ้าเตี่ยวผืนเดียว… หัวหน้าขันทีเหลียนฟู่นั่นเอง
“อะแฮ่ม… ผิวของเจ้าเรียบลื่นใช้ได้” แม่ทัพใหญ่พูดเสียงสงบพร้อมกระแอมก
