ระไอเล็กน้อย ก่อนปล่อยเหลียนฟู่ลง
เหลียนฟู่กลอกตาใส่เซียวเหมิงด้วยความเดียดฉันท์ เมื่อหันไปมองที่ร้านนั้นอีกครั้ง ดวงตาของขันทีก็เต็มไปด้วยความอับอายและโกรธเคือง ไอ้สุนัขนั่น… ไม่ใช่สุนัขปกติอย่างแน่นอน!
ตูม ตูม!!
ร่างของเซียวเยวี่ยและหุนเชียนต้วนพุ่งเข้าชนกำแพงอย่างแรง ก่อนรูดตกลงไปที่พื้น เสื้อผ้าของทั้งสองถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ในลมหมุน เผยให้เห็นร่างเปลือยเปล่า เหลือไว้เพียงผ้าเตี่ยวให้ดูต่างหน้า
“เซียวเยวี่ย!” ทันใดนั้นเซียวเหมิงก็เห็นเซียวเยวี่ยที่ถูกถีบออกมานอกร้าน รังสีสังหารระเบิดออกจากดวงตา เขากระทืบเท้าด้วยท่าทางดุร้าย พื้นเบื้องล่างยุบตัวลงเป็นชิ้น ร่างพุ่งทะยานเข้าใส่เซียวเยวี่ยด้วยการกระโจนเพียงครั้งเดียว
เซียวเยวี่ยเลือดโชกไปทั้งร่าง ขณะพยายามยันตัวขึ้นจากพื้น ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มประหลาด
“เซียวเหมิง… เจ้าจับข้าไม่ได้หรอก เมื่อวานเจ้าทำไม่ได้ และวันนี้ก็จะทำไม่ได้เช่นกัน!”
ทันทีที่พูดจบ เสียงกระบี่ครวญราวมังกรคำรามก็ดังมาจากเบื้องบน ร่างสี่ร่างลดตัวลงเบื้องหน้าเซียวเยวี่ย
ทันทีที่ร่างทั้งสี่และกระบี่ทั้งสามปรากฏขึ้นในอากาศ พลังงานกดดันน่ายำเกรงก็ระเบิดออกมาโดยพลัน
“หอกระบี่มหาสูญ! วิหารเก้าดารา!”
รูม่านตาของเซียวเหมิงหดแคบ แต่ก็ไม่ได้หยุดพุ่งไปข้างหน้าแต่อย่างใด เขาส่งหมัดออกไปด้วยแรงมหาศาล พลังปราณฉีกอากาศออกเป็นชิ้นๆ
จอมยุทธ์ทั้งสามวาดมือเหมือนฟาดฟันด้วยกระบี่ กระบี่บ
