ั้นอยู่ ต่อให้เป็นองค์ชายรัชทายาทแห่งอาณาจักรก็ทำอะไรปู้ฟางไม่ได้ นี่ยังไม่พูดถึงสุนัขสีดำตัวใหญ่ที่นอนอืดอยู่หน้าร้านด้วยซ้ำ
ตึกๆๆ
ขณะที่บรรยากาศภายในร้านกำลังตึงเครียดนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากทางเข้าร้าน
ร่างในชุดกันฝนที่ทำจากฟางและหมวกไม้ไผ่ก้าวเข้ามาภายใน
“เถ้าแก่ปู้ ข้ามารับสุราหัวใจหยกเยือกแข็งที่จองเอาไว้เมื่อวาน” เสียงห้าวแผ่วเบาดังขึ้น เลือดสีแดงเข้มหยดจากปลายกระบี่ในมือ กระเซ็นบนพื้นร้าน
“อ้อ รอสักครู่” ปู้ฟางพยักหน้าตอบเสียงเรียบ จากนั้นก็หันหลังเดินเข้าครัว
“หยุดเดี๋ยวนี้!” ดวงตาของจีเฉิงอันเป็นประกายวาวโรจน์ ด้วยความอำมหิต ไอ้หมอนี่มันกล้าเมินเขาได้อย่างไร คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน เขาคนนี้เป็นถึงองค์ชายรัชทายาทของแผ่นดินนี้! เหตุใดจึงกล้าฉีกหน้าเขาต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้กัน
จีเฉิงอันกางมือออก พุ่งตรงไปที่แผ่นหลังของปู้ฟางพร้อมเสียงตะโกน
ปัง!
ทว่าก่อนที่จะได้โจมตีไปยังร่างของชายหนุ่มเจ้าของร้าน องค์ชายก็ถูกแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงห้ามเอาไว้ก่อน แม่ทัพมองหน้าองค์ชายรัชทายาทด้วยสายตาสงบนิ่ง “องค์ชาย ท่านอย่าเปิดฉากต่อสู้ในร้านนี้จะดีกว่า ถือว่าเป็นคำแนะนำจากข้ารับใช้ที่จงรักภักดีก็แล้วกัน”
เมื่อแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงพูดจบ สายตาของเขาก็ตวัดไปหาชายในหมวกไม้ไผ่ สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา
“เจ้ายังกล้าโผล่หน้ามาอีกรึ” แม่ทัพใหญ่พูดด้วยสีหน้าน่ากลัว แรงสังหารกระจายออกจากร่าง
“ท่านพ
