น โยนไม้กฤษณาเข้าในกระถางธูปพร้อมกับถามขึ้นมาเฉินเสียนมองแผ่นหลังของเขา ยิ้มอย่างใจลอย กล่าวว่า “หา ข้าของถามท่านอีกครั้ง ท่านยินดีให้ข้าขโมยพาท่านกลับต้าฉู่”ซูเจ๋อหันหลังมา มองเธอเนิ่นนาน กล่าวว่า “ท่านคิดว่ายังไงล่ะ?”เฉินเสียนยกคิ้วขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆเจือจาง เธอกล่าวว่า “คงไม่ยินยอมหรอก” หยุดพูดชั่วครู่ แล้วเธอถามเสียงแผ่วเบาว่า “ข้าไปแล้วท่านจะแต่งงานกับว่าที่ชายาอ๋องหรือไม่?”ซูเจ๋อกล่าว “สีหน้าท่านแย่มาก”“ใช่ คงดื่มชาเยอะไปหน่อยทำให้รู้สึกปวดหัวเท่านั้นเอง” เฉินเสียนยิ้มให้กับซูเจ๋ออีกครั้ง กล่าวเสียงแหบพร่า “แต่ข้ารู้สึกว่าสตรีผู้นั้นไม่ดี”ซูเจ๋อไม่ใส่ใจว่าใครจะเป็นชายาอ๋อง แต่สามารถทำให้เธอเสียใจมากเพียงนี้เหมือนจะไม่ดีจริงๆหลังกลับมาถึงเขาก็หวนคิดถึงภาพในห้องโถงคืนนี้ ภาพเธอที่เศร้าหมองและหัวเราะอย่างฝืนกลั้น มันบีบหัวใจอย่างแปลกประหลาด เพราะไม่อยากมองเธอเป็นเช่นนั้น จึงรีบกลับมาโดยเร็วแต่ยามนี้ยังได้มองหน้าเธออีก ซูเจ๋อรู้สึกว่าตัวเองช่างโชคดีเหลือเกินซูเจ๋อก้าวไปหาเธอทีละก้าว ก้มหน้ามองเธอ กล่าวว่า “แล้วท่านรู้สึกว่าใครดี”เขาจ้องริมฝีปากของเธอด้วยใบหน้ายากจะหยั่งถึง332
ทันใดนั้นท้องฟ้าพลันเกิดแสงกะพริบตาฟ้าแลบ จากนั้นก็ส่งเสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง จากยามราตรีที่อากาศสดใสก็กลายเป็นมืดครึ้มทันทีลมในลานบ้านพัดผ่านหน้าต่างที่ไม่ทันได้ปิด เมื่อสายลมพัดเข้าไปเปลิวไฟจากตะเกียง
