งฟ้าแลบด้านนอกหน้าต่างสว่างบ้างมืดบ้าง ยามนี้เฉินเสียนกลัวตัวเองทานทนไม่ไหวจนร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขาเหลือเกินซูเจ๋อถาม “ท่านอยากให้ข้าหนีตามไปกับท่านหรือ”เฉินเสียนกล่าวเสียงสะอื้น “ท่านไม่ยินดีไม่ใช่หรือ ท่านไม่ยินดีกลับต้าฉู่กับข้า”ซูเจ๋อก้มหน้าลงเล็กน้อย ลมหายรดใส่บริเวณคอของเธอ “ท่านยังไม่ฟังข้าตอบ ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ยินดี”เฉินเสียนตะลึงงันสุดๆซูเจ๋อกล่าวอีกว่า “งั้นข้าถามท่านอีกว่า ท่านคิดว่าข้าจะกลับต้าฉู่กับท่านไหม?”เฉินเสียนตัวสั่นอย่างข่มกลั้นไม่ได้ในอ้อมแขนของเขา กล่าวเสียงสะอื้นว่า“หากข้าคิดว่าท่านจะกลับ ท่านก็จะกลับไปกับข้าใช่ไหม?” ก่อนหน้านี้เคยได้ยินเขาถาม เธอคิดว่าสาเหตุที่เขาถามเช่นนั้น คงมีความคิดปฏิเสธแล้ว“ข้าคิดน้าบุญธรรมของท่าน” ซูเจ๋อกล่าวเสียงทุ้มตํ่า “ท่านก็ไม่ใส่ใจหรือ?”เฉินเสียนส่ายหัว “ข้าไม่ใส่ใจว่าท่านเป็นใคร ข้ารู้แต่ว่าท่านคือซูเจ๋อ”334
ซูเจ๋อกล่าว “แต่ถ้าหากข้าแอบกลับต้าฉู่กับท่าน เช่นนั้นมิตรภาพระหว่างแคว้นเป่ยเซี่ยกับต้าฉู่ต้องสั่นคลอน ข้านามไม่เที่ยง วาจาไม่ราบรื่นก็จะตกเป็นผู้นำภัยพิบัติสู่แว่นแคว้นสิ”เขาหัวเราะกล่าวเสียงตํ่าอีกว่า “อยากให้ข้าไปกับท่าน ท่านต้องให้จักรพรรดิของข้าเห็นชอบ แล้วข้าจะไปกลับท่าน เป็นอย่างไร?”มีเพียงจักรพรรดิเป่ยเซี่ยเห็นชอบแล้ว เธอจะได้ไม่ถูกติฉินนินทา การกระทำที่สะเทือนฟ้าสะเทือนดินของเธอจะได้ไม่ถูกใต้หล้าครหาส
