รงอยู่เคียงคู่กัน ชื่อเสียงก็ราวกับยังคงอยู่ ครั้งนี้พลีชีพเพื่อบ้านเมือง ต้องประกอบพิธีฌาปนกิจศพอย่างยิ่งใหญ่เพื่อปลอบขวัญอาณาปราชาราษฎร์ต้าฉู่166
เดิมคิดว่าอัครเสนาบดีที่มีอำนาจในราชสำนัก เป็นหายนะของบ้านเมือง ยากที่จะขจัด แต่กลับคิดไม่ถึงว่าสุดท้ายจะจบลงเช่นนี้ พวกขุนนางเหล่านั้นที่เมื่อก่อนครหาอัครเสนาบดีซู ก็จนปัญญาอับอายไม่น้อยถึงอย่างไรซูเจ๋อก็ไม่ได้พาต้าฉู่ไปสู่ความหายนะที่ถึงขั้นย้อนกลับมาไม่ได้กลับกัน ต้าฉู่อยู่บนมือของเขาเจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวันมีขุนนางกล่าวโน้มน้าวขึ้นมา ในเมื่อหาซากกระดูกไม่พบ ให้นำชุดอัครเสนาบดีและหมวกของอัครเสนาบดีซูเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่มาสร้างสุสาน ก็ดีที่ใบไม้ตกมาอยู่ที่รากของมัน คนที่อยู่ต่างดินแดนก็ต้องกลับมาสู่มาตุภูมิของตนเอง อัครเสนาบดีซูเป็นเทพเจ้าอยู่บนสวรรค์จะได้รับการพักผ่อนอย่างสบายใจเฉินเสียนที่อยู่ด้านบนมองลงมาด้านล่าง แววตาเรียบเฉยมองมาที่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่กล่าวคำโน้มน้าวอยู่บนท้องพระโรง ทำให้คนกลัวจนตัวสั่นเป็นลูกนก เธอกล่าวขึ้นว่า “เจ้าพูดว่าต้องการสร้างสุสานให้กับผู้ใดหรือ?”ขุนนางชั้นผู้ใหญ่รับรู้ได้ถึงความน่าเกรงขามขององค์จักรพรรดินี กล่าวด้วยนํ้าเสียงสั่นเทาว่า “ฝ่าบาท ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็ต้องอธิบายอย่างชัดเจนนะพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนกล่าวถามอย่างเยือกเย็นว่า “นี่เจ้ากำลังสาปแช่งให้เขาตายหรือ?”“คือ……….”เหล่าขุนนางต่างคุกเข่าลง ก
