แต่เขาก็กังวลมากจนแทบไม่อยากจะเชื่อจนถึงตอนนี้ซูเจ๋อไม่เคยทำเรื่องอะไรเพื่อทำร้ายเฉินเสียนเลย นับประสาอะไรกับการแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวเพียงน้อยนิดสำหรับตัวเขาเอง เป็นไปได้ว่าเขามีความน่ากลัวอยู่มาก ทำให้ทหารที่เป็นคนตรงไปตรงมาอย่างแม่ทัพโฮ้วนั้นกลัวแต่เมื่อลองคิดอีกมุมหนึ่ง หากเขาสามารถสร้างอาณาจักรต้าฉู่ขึ้นมาใหม่ได้ในอนาคต ก็คงเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่รุ่งโรจน์อย่างแน่นอนเมื่อซูเจ๋อกลับมา เฉินเสียนยังคงนั่งเหม่อลายอยู่ที่ระเบียง“ทำอย่างไรดี แม่ทัพโฮ้วคงจะโกรธข้ามากน่าดู” เฉินเสียนพูดพร้อมกับจับหน้าผากของเขาซูเจ๋อกล่าว “แม่ทัพอาวุโสก็มักเป็นเช่นนี้ หากในใจเขาโกรธมาก ก็มักจะเก็บมันไว้ ก็เหมือนกับเมื่อคืน ถ้าเขาไม่โกรธเขาจะแสร้งทำเป็นโกรธ”“ท่านดูเหมือนจะเข้าใจเขาดีเหลือเกิน”“ท่านคงลืมไปแล้ว เมื่อก่อนเขามักจะทะเลาะกับท่านพ่อของท่านน่ะ เวลาที่ทะเลาะกันหนัก ๆ ก็ถึงขั้นโยนรองเท้าใส่กันเลยทีเดียว”“…” เฉินเสียนกล่าว “เขาคงกลัวว่าข้าจะเดินตามรอยเสด็จพ่อ”“เสด็จพ่อของท่านทรงใจดีมาก มีหลายครั้งที่ปล่อยโอกาสให้กษัตริย์ไหวหนานเขาไม่เคยคิดทำร้ายพี่น้องของเขา ดีที่ท่านไม่มีพี่น้อง ดังนั้นไม่ต้องกังวลว่าจะเป็นเหมือนเขา” ซูเจ๋อกล่าว “แม่ทัพโฮ้วเป็นแม่ทัพผู้ปกป้องอาณาจักร ที่มีความจงรักภักดีต่อราชวงศ์ ต่อไปอาเสียนต้องปฏิบัติต่อเขาดี ๆ หน่อย”431
“ต่อให้เขาดีต่อข้า ถึงแม้ว่าเขาจะฆ่าเจ้า เจ้าก็ยังต้องการ
